Gözlerimi kapattığımda tek bir şey görüyorum artık... Karanlık... aldın gittin bütün ışıklarımı. Yitirdim ben artık hayatımın parıltılarını. Çok değiştirdin beni. İlk başlarda hoşuma giden bu değişim şimdi beni benden soğutmaya yetiyor. Sen o kadar uzaksın ki bana her adımımda büyüyor aramızdaki mesafeler ben geldikçe sen gidiyorsun. Bıraktım artık gelmiyorum sana ama sn devam ediyorsun gitmeye. Peki git...bana karanlığı, kırık bir kalbi, ve eski seni bırak git...

Üşüyorum yanımda değilsin diye. Soğuklar daha bi soğuk* gözyaşlarım durmyacak gibi... Sevgin öyle işlemişki kalbime* sen yoksun ya kalbim bile titrio... Elin elime bi değse o gün biticek tüm soğuklar...Üşümicem. Elin elime bi değse hissedicem beni sevdiğini. Elin elime bi değse o gün can vericem kolların...İşte o gün MELEĞİN olucam

Bakma bana! Görmek istemiyorum artık o yalancı gözlerini. Konuşma* sus! Yeter duymak istemiyorum doğruyu söylemeyen sözlerini. Dokunma bana! Yalan tenini hissetmek istemiyorum. Gözlerine baktığımda beni sevdiğini söyleyen insan nereye gitti* naptın ona? Sözlerin* tenin gibi onu da mı küstürdün bana? Yoksa gözlerine bile yalan söyletmeyi başaracak kadar onursuz musun? Kurduğumuz hayallere naptın? Sildin mi bir kalemde? Yo hayır söyleme sakın onlarında hiç varolmadığını haykırma bana. Sadece seni seviyorum diye haykırırdın bana... Şimdi söylediklerine bak. Kendinle çelişiyorsun. Bunu nasıl yapabiliyorsun? Hem doğruyu hem yalanı söylemeyi nasıl becerebiliyorsun? Yeter artık seninle ilgili hiç bir şey bilmek* duymak* görmek istemiyorum. Kalbime nasıl yerleştiysen öyle çık git hayatımdan. Defol!!! Ama son kez söyle* yalan da olsa söyle. Bunu duymak içimi biraz rahatlatacak. Hadi söyle son bir kez seni seviyorum de. Sonrada çık git hayatımdan... Hiç varolmadığın gibi...