Neilas

İsa aleyhisselam bir ağacın altında dua eden birini gördü. Dikkatlice baktığında adamın ayakları yürümeyen bir kötürüm olduğunu anladı. İki gözü de görmüyordu. Vücudunda ise baras hastalığı olduğu anlaşılıyordu. Ama adam bütün bunlara rağmen ellerini kaldırmış mutluluktan uçacakmış gibi dua ediyordu:
– Ey nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun!.. Hazret-i İsa kötürüm adama yaklaştı:

– Ayağın yürümüyor, gözün görmüyor. Bedenin de sıhhatli görünmüyor? Buna rağmen çoğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini düşünmekte, bunun için de büyük bir mutlulukla şükretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediği halde sana verilen?

Kapalı gözleriyle sesin geldiği yana yönelen kötürüm adam dedi ki:

– Efendi! Allah bana öyle bir kalp vermiş ki, o kalple Onu tanıyorum. Öyle de bir dil vermiş ki, o dille de ona şükrediyorum. Halbuki, dünyanın serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde Onu tanıma sevinci, dilinde de Ona şükretme mutluluğu yoktur. Ama gel gör ki, ayakları topal, gözleri kör, bedeninde hastalıklar bulunan bu kötürüm adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemiş, bu nimetin farkına varma tefekkürünü nasip eylemiş. İşte bunu düşününce kendimi tutamıyor da:

– Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabbim! Sana ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun! Diye teşekkürden kendimi alamıyorum.

Kafa gözü kapalı da olsa kalp gözü açık olan bu adama yaklaşan İsa aleyhisselam:

– Ver şu elini öyle ise! diyerek elinden tutar, eğilerek görmeyen gözlerinden öper.

Peygamberin dudaklarının değdiği gözler anında açılır. Karşısındakinin İsa aleyhisselam olduğunu görünce heyecanlanan adam:

– Sen şu ölüleri dirilten, hastalara şifalar bahşeden mucizelerin sahibi Peygamber değil misin? der. İsa Peygamber:

– Belli olmuyor mu? deyince:

– Gözlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henüz belli değil, der. Tebessüm eden Hz. İsa:

– Sen hele bir ayağa kalkmayı dene! Deyince, silkinen kötürüm adam dimdik ayağa kalkar.

Ayakları üzerine dikilebildiğini anlayınca söylediği ilk sözü şu olur:

– Ey Allahın Nebisi, sendeki bu mucizeler de O’ndan değil mi? Öyle ise izin ver de geç kalmayayım, O’na şükredeyim, diyerek hemen yere iner, başını secdeye koyar ve der ki:

– Rabbim! Seni tanıyan bir kalple, şükreden bir dil nimetinin şükrünü yapmaktan acizken, şimdi gören bir çift gözle, yürüyen iki de ayak da lütfettin. Artık bilemiyorum nasıl şükretmem gerekiyor bu eşsiz nimetler karşısında?

Bu sırada çevreden toplanan halk, gösterdiği bu mucizelerden dolayı İsa aleyhisselamın elini öpmek isterler. Ama Allahın Nebisi işaret eder:

– Benim değil secdedeki şu kötürüm adamın elini öpün!..

Derler ki:

– Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hiç birimiz onun duyduğu gibi bir mutluluk duymadık.

– Öyle ise, der, tefekkür edin, siz de düşünün.

Sözünü şöyle bağlar Allahın Nebi’si:

– Düşünen sahip olduğu nimetin farkına varır. Düşünmeyen ise kendisini mahrumiyette sanır!

hesaplaşma

Hz. Musa Cebrail’e Ya Cebrail, hesaplaşma hep öbür dünyada mı olacak. Bu dünyada hesaplaşma yok mu? Diye sormuş.

Cebrail de ’Ya Musa, Yarın vahadaki su kuyusunun yakınında bulunan kayanın arkasına saklan ve olacakları seyret. Sakın olaylara karışma!’ demiş.

Hz. Musa kayanın arkasına saklanmış ve olanları seyre koyulmuş.

Önce bir süvari gelmiş. Kıyafetinden ve atının koşumlarından zengin birisi olduğu anlaşılıyormuş. Kuyudan su içmiş ve giderken altın kesesini düşürmüş.

Sonra bir kıyafetinden fakir olduğu anlaşılan delikanlı gelmiş. Altın kesesini bulmuş ve almış. Suyunu içip gitmiş.

Daha sonra gözleri görmeyen yaşlı biri gelmiş. O ara süvari altın kesesini düşürdüğünün farkına varmış ve gittiği yolu takip ederek kuyuya kadar gelmiş. Keseyi bulamamış. Yaşlı adamdan şüphelenerek “keseyi sen buldun, ver kesemi” dese de yaşlı adam “benim gözlerim görmüyor, senin keseni nasıl göreyim” diyerek, keseyi almadığını beyan etmiş.

Ancak süvari tüm parasını kaybetmenin üzüntüsüyle yaşlı adama yüklenmiş. Tutuşmuşlar bir kavgaya. Nihayet süvari kılıcını çekmiş ve yaşlı adamın kafasını kesmiş. Üstünü başını aramış ancak bir şey bulamamış. Atına binip uzaklaşmış.
Hz. Musa “Ya Cebrail, ben adalet yerini bulacak diye beklerken, daha kötüsü oldu keseyi delikanlı aldı, kör adam canından olurken, süvari hem paradan oldu, kem de katil oldu. Bu nasıl hesaplaşma?”

“Ya Musa. Dediğim gibi bu bir hesaplaşmaydı. Olayda gördüğün âmâ ile süvarinin babası daha önce eşkıyalık yaparak delikanlının babasının bir kese altınını çaldılar. Ancak süvarinin babası parayı oğluna vererek âmâ’nın hakkını vermediği için kavga ettiler ve süvarinin babası âmâ’nın gözünü oymuş, o da onu öldürmüştü.

Şimdi ise para sahibine gitti. Hırsızların ikisi de canından oldu. Çalıntı haram parayla yaşayan da katil oldu!

“HİÇ BİR HAKSIZLIK KARŞILIKSIZ KALMAZ”

______________________

What is it you hope for, even though you are dying?
And even though life is closing your tiny eyes
Why did I leave them all?
I should be with them to die in the same place
The pain I think, should go on forever. For always
But no. Not mine. Not now. My life now begins...