 |
|
|
|
|
|
 |
|
||||
 |
|
 |
 |
|
|
 |
 |
|
|||
|
||||||||||||||||||||||
|
|||||||
  |
Kayıt ol | Resim Upload | Üye Listesi | Forumera Posta Kutusu | Yabancı Mp3 | Arama | Bugünki Mesajlar | Forumları Okundu Kabul Et |
| Hayatın içinden.. Hayatın içinden,paylaşmak veya tartışmak istediğiniz konuları bu bölüme açabilirsiniz.. |
| Etiketler: cenazenizi, dusunun, kendi |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Arama | Stil |
12-30-2007, 12:19
|
#1 (permalink) |
|
'SakıN SeN KuşlarA UymA!'
  |
* kendi cenazenizi düşünün ...! *
Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde.. Deniyordu ki; "Arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"... Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım... Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum... Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu... Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an... Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim... Diyordu ki; " Bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız... Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın... O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün... Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin... Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın... Bırakın canınız yansın, bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz... Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi... Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini... Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin..." Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım... Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine... Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini... Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı... Görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu... Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu per perişan... Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla... Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını... Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna.." diyordu acıyan ses tonlarıyla... Ve dostlarım... Onlar da şaşkındı... Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu... Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup... Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın... Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide... Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar... Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim... Almam gereken dersi ve mesajı almıştım... şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum... şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum... Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik... Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline... Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı.. Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında... Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde... İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak... Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım... Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin... Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu... Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti.. Ağlayacaktı aklına geldikçe... Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları... Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu... "Hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle... Bak mezuniyet törenimde de babasızdım... Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..." Diyecek canı yanarak bir köşede... Sevgili eşim... Benim muhteşem hatunum... Nasıl dayanır bensizliğe?... O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana... Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı... Bir daha " Seni seviyorum " diyemeyecekti... Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı... Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne... Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün... Tek cümlesi takıldı o an içime; "Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik?..." Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar... Helaldi şüphesiz hakları... Bilerek hiç kırmamıştım onları... Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım.... Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak... Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek... Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı şu an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz... Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza "ölmüş" diye... Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız... Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi... Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini" göstermekti... Benim de öyle... Lafı çok uzattım farkındayım... Ama dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı... Ben o gün kurduğum o hayalle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM... Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"... Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim... Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti... Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı... İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı... Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence... Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim... Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki... Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın... lütfen arada bir buradan aldıklarınızı tartın düşünün ve hayatınızı gözden geçirin...Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah' tan başka bilen yok... İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin... Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin... Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın... Ve en önemlisi; VERDİĞİ-VERMEDİĞİ, ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN, TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN'A (can dündar)
______________________  ..and although it can be argued....whether time will ever come to end.. ..there is an overcoming sense of failing.. ..if you never can see the end.. ..in the giving of our hope eternal.. ..we stumble blindly and forget the way.. ..is there ever time for answers.. ..when the world comes tumbling down.. ..all along we keep staring at the sun.. ..closing our minds..saying we're the ones.. ..all along we keep staring at the sun....blind to see it when the day will come.. |
|
|
|
12-31-2007, 21:02
|
#2 (permalink) |
|
Özel Üye
  |
eline sağlıık çok anlamlı bi paylaşım yazılanlar çok doğru evet ölüm çok soğuk acı verici ürkütücü ama KESİN ve o bizi buluncaya kadar elimizden gelen herşeyi yaşamalıyız tabiki görevlerimizi yerine getirerek
______________________  Sen benim sarhoşluğumsun
ne ayıldım ne ayılabilirim ne ayılmak isterim başım ağır dizlerim parçalanmış üstüm başım çamur içinde yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim. |
|
|
|
02-28-2008, 20:08
|
#4 (permalink) |
|
SperMan
   |
evet düşündüm hiç bişe olmadı ben ölen herhangibii biri için bişey hissetmedımkı simdiye kadar... ne olcakkı ölunce ki öldügümüzde zaten burdakıleri düşünecegımızı hiç sanmıyorum sanmıyorum o an kendı bagarsak ucumuzun telasına düşmüş olcaz yada dogru kelıme herneyse... ki bence cok sacma bişey bunalıma girdiginde ölümü düşün kendıen gel ergenlık cagındakı cocuklar ıcın sanırım bu vsvs ... yınede teskurler paylaştıgın ıcın
______________________ Soyunursun Ticaret Giyinirsin Siyaset Derler!! 
|
|
|
|
02-29-2008, 06:58
|
#5 (permalink) | |
|
Kendi isteğiyle banlandı
  |
Alıntı:
Konu XacaH tarafından (02-29-2008 Saat 07:08 ) değiştirilmiştir.. |
|
|
|
|
|
03-07-2008, 19:29
|
#6 (permalink) |
  |
Off sanki içim parçalandı yemin ediorm çok qüzeLdi..
KesinLikLe denemem Lazım o kitapta yazan yazarın dediğini.. Cenazemi düşünsem..Arada zaten diyorum kendime öLsem Ne oLur acaba üzüLenLer oLurmu gibisinden ama pek sanmıyorum..Keşke arkadaşımızın bizi sevdiğini yada sevmediğni anLayabilsek çünkü insanlar yemin ediyorum şifreli..NereLerden neler çıkartabiliyorlar..normal yüz yüze konuşurken dalgasına vururmuş gibi takmadan konuşuyo ama bi bakıyosun o kişi senin gerçek dostun çıkıyobiliyo..Aslında kimse birbirini tanımıyo okul hayatındada bu böyle hocalar başkanları falan seçerken başarılı hem sınıfı susturcak hemde güvenilir birini ararlar..bulduklarını sanarLar ama buLamazlar seçtiği çocuk başarılı olabilir ama sınıfı susturup susturamayacağını arkadaşlarından başka kimse anlayamaz hocalar bütün gün o çocukla iç içe değiller o yüzden bilemez eskiden bizim sınıftada olurdu ben doğruları söylediğim için beni kimse sevmezdi..Bilmiorm anlam veremiyorum bazı insanlara ..ilk başta bahsettiğim gibi bi gücümüz olsa hayatın anlamı kalmaz gibi geliyor..ama işte...neden bu kadar çok şey anlattım pek anlam veremedim ama belkide bende bunları pek yaşadığım içindir.. Akadaş bağları çok önemli ama doğruyu söyLeyince iki yüzlü olup çıkıveriyosun .. Hayat işte.. 
______________________ Hoşçakal ForumEra...
 |
|
|
|
|
03-07-2008, 21:20
|
#7 (permalink) | |
|
Meaningless war no one can leave it.
  |
Alıntı:
O kadar boşlamışsın ki hayatı ayaz,hayatımızdaki en ciddi olayı bile sallamaz gibi gözüküyorsun.Ama emin ol, burnunun dibindeyken neye uğradığını şaşırırsın..Savunma mekanizmasıyla bir tür korkunu bastırma yapıyorsun. Ölümden sonra olacaklardan korkmayanda, korkanda ölümden korkar..Ölümden sonra cennete inananlar ve cennete gitmeye layık hayat yaşayanlar bile ölümden korkar... Büyük bir islam alimine bir kişi gelir sorar, Ölümden korkmalı mıyız? Der ki; Ölümden korkmayın,titreyin ! Ölüm hayatımızı manidar kılan ve herşeyi anlamlandıran yegane şeydir.Ölümü kaldırırsanız,hepsi manasını yitirir.
______________________ [Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor. ] - [Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor. ] - [Bu Linki Görüntüleyebilmeniz İçin Üye Olmanız Gerekiyor. ]
 "Yükseldikçe,uçma bilmeyenlere daha küçük görünmemiz kaçınılmazdır" Friedrich Nietzsche "Her zerre içerisinde bir güneş taşır,zerre ağzını açarda güneş çıkarsa o pusudan ortalık tuz buz olur ışıltısından" Mevlana -Atom Bombası Tarifi- |
|
|
|
|
03-08-2008, 10:00
|
#8 (permalink) | |
|
|
Alıntı:
İmzasından da BeLLi oLuyor zaten..Hayattan umudu yok bence Ayaz abinin 
______________________ Hoşçakal ForumEra...
|
|
|
|
|
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | Arama |
| Stil | |
|
|
Normal
