Daphne

Bazen susuyoruz, seviyoruz delicesine,ama susuyoruz. Yarın diyoruz, yarın
söyleyeceğim diyoruz. *
*Ve devam ediyoruz delicesine sevmelerimize...
**Güneş batıyor,herkes kendi köşesine çekiliyor. Düşünmeye başlıyoruz;
düşünüyoruz, düşünüyoruz, düşünüyoruz.
**Meslek diyoruz, kariyer diyoruz, sabah kalktığımızda yine herşeyden önce
onu düşünmeye başlıyoruz. Ve biz yine şu zavallı kelimeyi tekrarlayıp
duruyoruz; YARIN, YARIN, YARIN...
**Üç günlük ömrümüzü dün-bugün-yarın olarak değil de yarın yarın yarın
olarak üçlüyor, ikilemler arasında geçen vaktin farkına varamıyoruz.
**O yarınlar,aylar oluyor; o yarınlar yıllar oluyor. Kimimiz yeni
sevdalarla, kimimiz aslalarla yola devam ediyoruz. Gün geliyor o yarınları
dün olmuş bir şekilde diploma diye elimize alıyoruz. Bir mezuniyet töreninde
belki herkesten habersiz havada çarpışıyor keplerimiz, oysa yarınlarda
kavuşacaktı ellerimiz...
**Sonrası kabus...
**İş arıyoruz deli gibi,aş arıyoruz. Vakit gece yarısına gelince yine
düşünmeye başlıyoruz. Bir tarafta onun resimleri, bir tarafta diploma...
Yarın sözcüğüne lanet etmeye başlıyoruz. Belki bir iş buluyoruz, aş
buluyoruz ama hala aşk arıyoruz.
**Yüksek lisanslara devam ediyoruz, kariyer peşinde sürükleniyoruz. Projeler
hazırlıyoruz, iş adamlarına akıl veriyoruz. Ama hep nerdeydi benim aklım
diyoruz!!!
**Aslında çoğumuz o kaçırmadan izlediğimiz dizilerdeki karakterleri
oynuyoruz. Deniz oluyoruz, Aliye diyoruz. Bir İstanbul Masalı'nın İzmir
versiyonunu çeviriyoruz farkına bile varamıyoruz.
**Yarın yapışıyor artık yakamıza, alışkanlığımız oluyor, felaketimiz oluyor
soranlara da "Dünden iyi,yarından kötüyüm." demeye başlıyoruz.
**Peki neden söyleyemiyoruz?
**Bazen altı sıfır atılan o kağıt parçası bağlıyor dilimizi, yaşam
standartlarının farklılığı susmamızı istiyor kimi zaman, bazen de uyuşmaz
kafalar diyoruz denemekten korkuyoruz. Tanışmıyoruz, tanımıyoruz ama gece
gündüz düşünüyoruz. Aşkın eşitlik aramadığını aksine yaratacağını
kabullenemiyoruz.
**Söyleyenler bazen mutluluğu buluyor,susanlar yarın konuşacağım diyor,
bazen ayrılıklar oluyor yeni sevdalara yelken açıyoruz. Ama mutlaka bir
yerlerde susup kalıyoruz.
**Susmayınca da başımıza gelenler ders oluyor; gözlerimizin içine ışıl ışıl
gülümseyen gözleri karşımıza alıp konuşunca aslında arkadaş olduğumuzu ve
hep öyle kalmamız gerektiğini duyuyoruz, şaşırıyoruz. Seveni sevemiyor,
sevdiğimize de hazin bir ah çekiyoruz.
**Kimimiz aşka soğuyor üç dört günlük intiharlara dalıyor sevmeden değer
vermeden düşünmeden, kimimiz mutluğu buluyoruz fakülte cafelerinde düğün
gününü hesaplıyoruz, kimimizde hala oturmuş baykuş gibi düşünüyoruz.
**YARIN İLK İŞİM KONUŞMAK OLACAK ARKADAŞ!!!