'Yoktur gölgesi Türkiye'de'

**barkod** · 02-27-2007, 02:04

'Yoktur gölgesi Türkiye'de'

Eski defterleri sık sık karıştırmaya başlayınca, bu 'göresim geldi' demeye de sayılır, Edip Cansever'in söylediği gibi "Özlenirsin/alabildiğine varsın da ondandır" demeye de. Ne 'yitirilmiş zamanın peşinde'yim ne de bir kayıp defterin izinde. Çok yazdım ama, kayıp defterim geri gelmek yerine, bir selam gibi çocukluğumun şiirlerini uçurdu bana. Öyleyse kaybolmuş sayılmaz çocukluğum da defterim de. Dedemin 'daire'den getirdiği ortaboy, çizgili bir DMO (Devlet Malzeme Ofisi) defteriydi. Sanki bir ev ödevi hazırlıyormuşum gibi itinayla kapağına 'Sevdiğim 100 Türk Şiiri' yazmıştım. Ve içini doldurmak da bu kadar kolay sanmıştım!
Meğer ne zormuş! Dağlarca, Cahit Külebi, İlhan Berk, Gülten Akın, Attila İlhan, Ece Ayhan, Arif Damar, Behçet Necatigil, Nâzım Hikmet, Ahmet Muhip Dıranas, Cemal Süreya o defterden hatırlayabildiğim isimler. Çocukluk işte, her şey kolay görünür ilk bakışta, sıra seçmeye gelince de birini alsan diğerinin hatırı kalır! Fakat biri vardı ki beni en çok o zorluyordu: Sezai Karakoç. Şiire meraklı birkaç arkadaşımla bizim evde sabahlara kadar şiirlerini okuyorduk Sezai beyin. O, Turgut Uyar ve Edip Cansever 'şiir sabahlamaları'mızın vazgeçilmez üçlüsüydü. Sonra bir başka bağlamda Ünsal Oskay onu, Ece Ayhan ve Cemal Süreya'yla birlikte "Şiirimizin üç 'parasız yatılı'sı"ndan biri olarak niteleyecektir ki, doğrusu hayatları ve şiirleri göz önüne alındığında bu tespitin çok yerinde olduğu görülür.
Sezai beyi de en tanınmış şiiri 'Balkon'la alabilirdim defterime, iyi de 'Kar Şiiri' ne olacaktı, 'Şehrazat', 'Şahdamar', 'Kara Yılan', 'Ötesini
Söylemeyeceğim', 'Lili', 'Köşe', 'Kapalı Çarşı', 'Tahta At'ı ne yapacaktım? Sonunda galiba ezberlediğim ve yüksek sesle okumayı da sevdiğim için 'Kara Yılan' şiirini aldım defterime: "Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/ Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın/ Ben yaşamıyor gibi yaşamıyor gibi yaşıyorum/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/.../ Seni süt içmeğe çağırıyorum parmaklarımdan/ Kara yılan kara yılan kara yılan kara yılan."
Sezai Karakoç'un, zamanla, kendi dizesiyle de "Yoktur gölgesi Türkiye'de" dediği az bulunur insanlardan biri olduğunu anladım. Dünya görüşünden, inancından taviz vermeyen ve inancı yaşamı ya da yaşamı inancı
olan düşünce adamlarından biri olması hasebiyle de hayranlığımı kazandı. Sezai Karakoç'u en sevdiğim şairler arasında sayarken, inancıyla hayatını ve şiirini bitiştirmesi açısından da 'örnek bir çilekeş' olarak gördüm. Bir de günümüzde neredeyse gölgesi bile kalmamış bir tutumu inatla, sabırla sürdürmesi, herkesin kısa süreli de olsa şöhret olma hevesine kapıldığı yerde, neredeyse hiç görünmemeye kadar çekilmiş bir şair olması da bana umut verdi.
Sezai bey, sadece 'Türk şiirinin son büyük kalkışması' olan II. Yeni'nin öncülerinden, Türk şiirinin büyüklerinden biri olmakla kalmadı, şairler için de bir ayna işlevi üstlendi. Yalnızca kendi aynamıza değil, başkasının aynasında da kendimize bakmayı göze alabilirsek belki anlarız Sezai beyin değerini.
Sezai Karakoç iyi şiir okurunun has şairidir. Daha da önemlisi Ece Ayhan, Cemal Süreya gibi II. Yeni'den arkadaşlarının da saygı duyduğu bir şairdir. Cemal Süreya'nın unutulmaz portreler kitabı '99 Yüz'de Sezai bey için söyledikleridir: "Çok daha yetenekli bir Mehmet Akif'in tinsel görüntüsüyle adamakıllı dürüst bir Necip Fazıl'ınkini iç içe geçirin, yaklaşık bir Sezai Karakoç fotoğrafı elde edersiniz... Öyle bir Müslüman ki Marx da bilir, Nietzsche de bilir. Rimbaud da bilir. Salvador Dali de sever. Nâzım da okur."
'İnancının çılgını' bu büyük şairi, Kültür Bakanlığı ödüllendirdi. Bunu bir saygı duruşu olarak görüyorum. Ödülü alır mı almaz mı, doğrusu şüphedeyim. Sezai beyin bütün ödüllerin üzerinde olduğunu düşünüyorum. Bana göre, Sezai Karakoç şiiri, Türk şiirine verilmiş büyük bir armağandır.

Haydar Ergülen

(Ruhumu arındırıyor. Sesinizle kalmak dileğiyle...)(barkod)

10/01/2007 (Radikal)

02-27-2007, 02:04	#1 (permalink)
barkod \|birçocuğunbüyüklüğü\| Profil Yer: !..akşab nadıca kacaşalyap koy yeş rib Üye No 43 Mesajlar 530 Forum Katkısı 7186 Forum Katkısı Puanı 715709 Derecesi	'Yoktur gölgesi Türkiye'de' 'Yoktur gölgesi Türkiye'de' Eski defterleri sık sık karıştırmaya başlayınca, bu 'göresim geldi' demeye de sayılır, Edip Cansever'in söylediği gibi "Özlenirsin/alabildiğine varsın da ondandır" demeye de. Ne 'yitirilmiş zamanın peşinde'yim ne de bir kayıp defterin izinde. Çok yazdım ama, kayıp defterim geri gelmek yerine, bir selam gibi çocukluğumun şiirlerini uçurdu bana. Öyleyse kaybolmuş sayılmaz çocukluğum da defterim de. Dedemin 'daire'den getirdiği ortaboy, çizgili bir DMO (Devlet Malzeme Ofisi) defteriydi. Sanki bir ev ödevi hazırlıyormuşum gibi itinayla kapağına 'Sevdiğim 100 Türk Şiiri' yazmıştım. Ve içini doldurmak da bu kadar kolay sanmıştım! Meğer ne zormuş! Dağlarca, Cahit Külebi, İlhan Berk, Gülten Akın, Attila İlhan, Ece Ayhan, Arif Damar, Behçet Necatigil, Nâzım Hikmet, Ahmet Muhip Dıranas, Cemal Süreya o defterden hatırlayabildiğim isimler. Çocukluk işte, her şey kolay görünür ilk bakışta, sıra seçmeye gelince de birini alsan diğerinin hatırı kalır! Fakat biri vardı ki beni en çok o zorluyordu: Sezai Karakoç. Şiire meraklı birkaç arkadaşımla bizim evde sabahlara kadar şiirlerini okuyorduk Sezai beyin. O, Turgut Uyar ve Edip Cansever 'şiir sabahlamaları'mızın vazgeçilmez üçlüsüydü. Sonra bir başka bağlamda Ünsal Oskay onu, Ece Ayhan ve Cemal Süreya'yla birlikte "Şiirimizin üç 'parasız yatılı'sı"ndan biri olarak niteleyecektir ki, doğrusu hayatları ve şiirleri göz önüne alındığında bu tespitin çok yerinde olduğu görülür. Sezai beyi de en tanınmış şiiri 'Balkon'la alabilirdim defterime, iyi de 'Kar Şiiri' ne olacaktı, 'Şehrazat', 'Şahdamar', 'Kara Yılan', 'Ötesini Söylemeyeceğim', 'Lili', 'Köşe', 'Kapalı Çarşı', 'Tahta At'ı ne yapacaktım? Sonunda galiba ezberlediğim ve yüksek sesle okumayı da sevdiğim için 'Kara Yılan' şiirini aldım defterime: "Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/ Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın/ Ben yaşamıyor gibi yaşamıyor gibi yaşıyorum/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/.../ Seni süt içmeğe çağırıyorum parmaklarımdan/ Kara yılan kara yılan kara yılan kara yılan." Sezai Karakoç'un, zamanla, kendi dizesiyle de "Yoktur gölgesi Türkiye'de" dediği az bulunur insanlardan biri olduğunu anladım. Dünya görüşünden, inancından taviz vermeyen ve inancı yaşamı ya da yaşamı inancı olan düşünce adamlarından biri olması hasebiyle de hayranlığımı kazandı. Sezai Karakoç'u en sevdiğim şairler arasında sayarken, inancıyla hayatını ve şiirini bitiştirmesi açısından da 'örnek bir çilekeş' olarak gördüm. Bir de günümüzde neredeyse gölgesi bile kalmamış bir tutumu inatla, sabırla sürdürmesi, herkesin kısa süreli de olsa şöhret olma hevesine kapıldığı yerde, neredeyse hiç görünmemeye kadar çekilmiş bir şair olması da bana umut verdi. Sezai bey, sadece 'Türk şiirinin son büyük kalkışması' olan II. Yeni'nin öncülerinden, Türk şiirinin büyüklerinden biri olmakla kalmadı, şairler için de bir ayna işlevi üstlendi. Yalnızca kendi aynamıza değil, başkasının aynasında da kendimize bakmayı göze alabilirsek belki anlarız Sezai beyin değerini. Sezai Karakoç iyi şiir okurunun has şairidir. Daha da önemlisi Ece Ayhan, Cemal Süreya gibi II. Yeni'den arkadaşlarının da saygı duyduğu bir şairdir. Cemal Süreya'nın unutulmaz portreler kitabı '99 Yüz'de Sezai bey için söyledikleridir: "Çok daha yetenekli bir Mehmet Akif'in tinsel görüntüsüyle adamakıllı dürüst bir Necip Fazıl'ınkini iç içe geçirin, yaklaşık bir Sezai Karakoç fotoğrafı elde edersiniz... Öyle bir Müslüman ki Marx da bilir, Nietzsche de bilir. Rimbaud da bilir. Salvador Dali de sever. Nâzım da okur." 'İnancının çılgını' bu büyük şairi, Kültür Bakanlığı ödüllendirdi. Bunu bir saygı duruşu olarak görüyorum. Ödülü alır mı almaz mı, doğrusu şüphedeyim. Sezai beyin bütün ödüllerin üzerinde olduğunu düşünüyorum. Bana göre, Sezai Karakoç şiiri, Türk şiirine verilmiş büyük bir armağandır. Haydar Ergülen (Ruhumu arındırıyor. Sesinizle kalmak dileğiyle...)(barkod) 10/01/2007 (Radikal) ______________________ - "her büyük servetin arkasında bir suç gizlidir" diyen balzac'tan, "mülkiyet hırsızlıktır" diyen proudhon'a; eşitsizliğin kaynağını, etrafını çevirdiği toprakları kendinin kabul ederek, eline aldığı sopayla koruyan ilk insanda gören rousseau'dan, "banka soymak değil, banka kurmak suçtur" diyen bakunin'e... toplum tarihi, paranın ve sopanın iktidarının yegâne temeli olarak suçun tarihidir. - ışık ergüden / sessizliğin anarşisi

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)